Monthly Archives

Mart 2018

Genel

gece misiniz..

bu, ilk uzaklıktı

sonra öteki uzaklık başladı..

            gecen gündüz, içerdesin. dilin şaraba aşina, yüklendin onu. gecen gece, ordasın, geciktim çünkü ışınlanma şansım yok sarılıyorsun ama hava soğuk ama ten geçirgen işte ısınıyorsun işte şurda bir yer vardı deniyor hayır ora değil, sıcak bir yer var yani sanki düş kıyısı, ordasınız; sana köşeyi ayırıyorlar duvarı arkana mekanı öne almayı seviyorsun, biliniyor artık "uyu yavrum, bak takip ediyorum kaçtır" ne uyuması dilim pelesenk oldu dilim kendi yolumda topraklaştı tozlaştı taşlaştı tekrar, diline değince acıtması bundan sen nazik leyla; sen yerinde duramaz dans eder boynunu hafif eğer gözlerini kapatırsın, gözlerin oysa çok yorgun çok büyük, içine aldığı dünyayı istanbul'da bir yere bırakıyor, burcunun bir  özelliği büyük gözlerin eyup sabrını biliyor masan kalabalık için oyuk ‘derdin büyük’ henüz yirmibilmem ne yani benim ilkgençliğimin boş teneke içi hurdalı zamanları, bakma oraya ki masan kalabalık yan masadaki kadın yalnız gözlerimizle masamıza geliyor türküleriniz ne sıcak ama siz kimsiniz dersim mi, yani ordan mı böyle, ondan mı evet ama bitmiyor biran, bitmiyor ve beni sona bırakıyorlar, iyi ama leyla! masada unuttuklarımı sen al diyor durup o saatte sevgin de sıkıyor artık demez miyiz kalbimize yaraya biraz daha tuz istemez miyiz biraz daha sevgisizlik olmasın mı dünyamız adanmış ömürlere biraz daha basamaz mıyız çiğneyip alnını sonrası bilmem ne olur ama ben yaza hazırlanamam, ben kendime hazırlanamam ben  buraya hazırlanamam kimseye hazırlanamam, Evli misin, Anlamadım! tatilde misin, olamaz, evimin orası, hayır hava almamız lazım sevgim sıkıyor bilmelisin, liberalleşemedim bilmelisin, evim de işgal altında iyi ama uyu yavrum bak! hayır onu aramıyorum; hayır yıldım artık, hayır hayır ilişkilerinden ilişkilenişlerinden de çevresinden de insanların artık! rakı mı içer misin, hayır mı çok konuşuyor ama onu takip etmek zorundasın başkası konuşurken ve sen başkasına odaklıyken yorgunken dans edemem izlerim, Disco mu, kendi alanıma dönüştürürüm anca, hayır sabah değil saat sabahın altısı değil yüzüm yağmurda değil hiç değil hayatım gençliğim savruldu toza buluta, hayır ben yabancılaştım kürt gibi mi öpüyorum iyi ama nasıl yani iyi mi kötü mü ben miyim öpülen değil, ilk gençliğim ilk yabanıllığım ilk gecem; insan acemileşiyor böyle, ne dersin, yarına taze bir dal gibi iyileşemez miyiz ‘geceyi işgale mi çıkıyor bar kuşları’ ama dedim sanki ben

Devamını oku

Şiir

adın: akın yanardağ

bir adındı, onunla mı çıktın yola

seni bir ıssız yerde yakalayan

senden önce ve sonra giden

kimi zaman gölgende solan

o adınla mı kayboldun yolda

-ölünce de seni bir nesne

bir hatıra gibi –kalanların yazgısı

kılan bu adınla mı geçtin hayattan

Devamını oku

Öykü

Morenita: Akın Yanardağ

Göğsünde uyanan sabahlara çiğ yağmurları düşüyor. Uyanıyor o an, rüzgarlı dağ sensin diyor, morenita. Kolun kaldırıma düşen gölgesi sensin. Yalnızlığın soluyan öfkesi kenti kasabası, evi olan dilsizliği sensin. Ama bu uğultu. Yangının direnen bitkisi, kalbimde morenita, direnen. Yanmaya direnen bir bitki var. Bir yer var. Bir mana var. Adı boşluk olan bir mana. Ama kim ömrünü unuttu ki öfkesi bir boşluğa dönüştü. Çiçekler neden giderek soldu. Pencerenin açık ağzı, kapının direnen yalnızlığı neden bir yararsızlığa doğru oldu. Sonuna kadar kapalı kapılar açıldığında içeri dolan ışık ve ot kokusu. Burnunun içine doğru çiçekler, açılan bulutlar, çimenler. Çimenler. O sonsuz vaha, sonsuza öpülen o sonsuz vaha. Vaha.

Devamını oku

Şiir

aşkları: akın yanardağ

günışığı yetişir kanıma –ruhumu emmekten dönen alçıpan
saz senin yarana, ağız benim; sar sigarana şu yaramı

muştuladık mı ölümü insana
dünya döndüğü köşeleri unuttu–aşkları yüzyıl sürdü
onların kalbi nasılsa dayandı buna alçıpan

kanımdan damıttım da ağzıma –bir güzel nefes aldım
yüzyıl oldu ki kanıma aktım –yaslandım, gerindim
huzur içinde uyudum, inanamazsın alçıpan

ağzım o gergefi arandı, dedi
kanı akan dudağında
huzurla yukarıya kalktı boynu
çok fazla yüzyıl bekledi çünkü –ki gece indim tenime
karanlık gecemde sütliman kanımla yüzümü unutma

kaç kez gözümden kaçtı dünya
kaç kez kurtuldu bakışım

Devamını oku

Şiir

cihan ağacı*: akın yanardağ

                               insan ki bir sese gelir bazen

zamana mesel kalan geceler/ seher hasreti ile hatır-

latırdı sesini: sözler eski yerine, sesler yerlerine

ateşten emanet közler de küllerine..

 

hatırlansın o halde, esirgenmesin: niye alınterini

severdi düş, niye hep aşkla gelirdi bize, keder..

Devamını oku

yazılar

öğle rüyası ri’ye sonraki notlar: akın yanardağ

sen yine de düşün. eğer gelmezse, yani akamazsa bir çağlayanın nasıl yankılandığını düşün. düşün kalbinde. düşün ki o gün yağmur vardı. gece az ilerindeydi. sözlerim kulağındaki adımdaydı. düşün ve bir an nasıl gelemediğini, aslında kaç kez geldiğini, kaç kez ayaklarınla yıkıldığın kendi kapında seni geçerken gördüklerini, gelirken gördüklerini, her gördüklerinde onlara neler hissettirdiğini düşün. düşün ki geldin sen. ezberlediğini düşündüğün dağ seslerini -aslında iç seslerindi onlar- ama hayret, her seferinde sanki ilk kez duyuyormuşsun gibi o seslere kulak kabarttığını. işte bir yeniliktin. sanki ırmaktın ama ilk, sanki yılan ıslığıydın ama farklı. seni gördüklerinde durdular, sen durduğunda hareket ettiler. ilktin. kendinden geliyordun. başlatıyordun. yakıyordun. sınanmış zamanı yeniden sınıyordun. ne anlamaya, ne anlatmaya kelimeler yetmiyordu seni. hissedilirdin ancak. kelimelerin kendisi bile kıskançlıktan yapılmaydı sanki. kalbi yakıyordun. kurulmuş duvarı yıkıyordun. çizgiler diyordun bir yerde. o çizgiler..

Devamını oku

Blog Söyleşi

Üzgün ağacın hatırlattıkları: Önder Elaldı

"Hafızanın kendi deneyimi üzerinden tanıklığı"

Akın Yanardağ’ın Belge Yayınları’dan çıkan ilk şiir kitabı olan “Üzgün Ağaç Ağıdı” yayınlandı. Zorunlu göç, ayrılık, aşk, ağıt gibi temaların ağırlıkta olduğu kitapta şiir severlerin ilgiyle okuyacağı şiirler yer alıyor. Yanardağ, kitabın ana izleğinin hatırlama ve hatırlatma üzerinden yürüdüğünü ifade ediyor. Hatırlama ve hatırlatma edimini ise; yakılan orman, yerinden edilen insan, boğdurulan ırmağın hiç dinmeyen yarasının ağıdı olarak tanımlıyor. ‘Ağıt, başlı başına hafızayı geri çağırma işlevi olarak sistemle bir uyuşmazlık halidir’ diyen Yanardağ, ağıt ile hafızanın biraradalığına dikkat çekiyor. Doğa ile insan arasındaki özdeşlik hallerini şiirlerinde ağaç metaforu ile dile getiren Yanardağ, bu dengeyi şöyle ifade ediyor: “Burada pagan bir kültürlenme hali var. Kitapta ‘Dilek ağacı’ şiiri var mesela, ortak bir duyma, hissetme, algılamayı ifade ediyor. 38’in kırım ve kan günlerinden kalma bir ‘efendi ağacı’ var. Yani bizimle başlamayan hayat bizimle bitmiyor. İnsanın ağaç, ağacın insan olma durumu söz konusu”.

Devamını oku

Öykü

tayf yaraya akar: akın yanardağ

“haklısın, hastayım ben /şair değilim asla!

kucakladım zamanı /dönüyorum bak” (xecê snr)

 

kalbin çatırdıyor kuru otlar gibi yanabilir gece kalmayabilir sabah olmayabilir zaman hiç kalmayabilir acele adımlarla merdivenleri çifter üçer çıkmak gibi yaz akya, kanatlanmak mümkün olmayabilir çünkü rüyan seni bırakabilir deniz dahi kuruyabilir kuruyan kalbine kuru bit ot gibi yakılabilir kibritle onun bunun şunun dediğiyle demediğiyle bir gün diyebileceği ile birgün zaten telefonlarını hiç açmayabilir çünkü ölünce ölüler yani ölüler telefon edemez zaten öldün sen duvarlara kurşunlara değil hem de onun kalbine çarparak soğuk mu yağmurlu bir bulutlu ayda: o dêrsim dağlarında.

sunakta oturmuş, onunla yakınlığını düşünüyor. bunlar o zaman oldu diyor, bu daldaki tayf bitkisi.. ileri adımlanmış duyguların onu sürüklediği yer bir boşlukta sallanmak oluyor. bunu duyumsuyor artık. bir refleksle kendini geri adımlamaya çalışmasını, çalıştıkça çırpınmasını anımsıyor. oturmuş bunları düşünüyor. tüm bu aralıklarda olanları.. peki ne olabilirdi başka? bulunduğu yerin en yükseğine çıkıp alnına vuran rüzgarın kokusunda onu özlediği şu çaresizlikten başka.. dal gibi bir su akıntısı geçiyor şimdi önünden, götürebilecek mi seni gitmek istediğin yere?

Devamını oku

Şiir

cisimleşme

ona bakınca

yapmak istemediklerini yapmış olduğunu görüyor bende
bu yüzden görmemi istemiyor. benden uzak durduğu ölçüde
yakın duruyor öteye

ona yazdıklarım için bana kızıyor
ama bana yaptıkları için kendine kızmıyor

zamanında söylenmemiş bir şey kırıcı bir niteliğe bürünüyor sonradan:
acaba onun kendisini görmesine izin verdi mi?

bu kadar özlediğin başka bir şey daha var mı, akya? 
özlemek, senin hatalarınla cisimleşip büyüyor.